Elegy of the Future: A Dystopian Overture

Η Ελεγεία του Μέλλοντος προσκαλεί τους θεατές σε ένα στοχαστικό τοπίο όπου το παρελθόν και το μέλλον καταλήγουν σε ένα ενιαίο, στοιχειωμένο παρόν. Αυτές οι εικόνες σκηνοθετούν μια συνάντηση με την απουσία—του πολιτισμού, της βεβαιότητας, του ίδιου του γραμμικού χρόνου. Αυτό που απομένει είναι οι διάφανες παρουσίες αυτών των μυθολογικών οντοτήτων, το νερό, οι έρημες πόλεις και η μνήμη.

Τα έργα παρουσιάζουν έναν κόσμο μετά το τέλος, όπου τα αρχαία ερείπια και η μελλοντική παρακμή γίνονται δυσδιάκριτα μεταξύ τους. Μέσα σε αυτόν τον μεταιχμιακό χώρο, αυτές οι θηλυκές μορφές αναδύονται ταυτόχρονα ως παρουσία και ως απουσία, κινούμενες μέσα σε εγκαταλελειμμένες αίθουσες με τη σιωπηλή επιμονή του ονειρικού. Αυτές οι μορφές φέρουν απόηχους της Προραφαηλιτικής ζωγραφικής—την ίδια μελαγχολική ομορφιά, την ίδια αίσθηση γυναικών παγιδευμένων ανάμεσα σε δύο κόσμους—ενώ ταυτόχρονα υπάρχουν σε ένα περιβάλλον που υποδηλώνει τεχνολογική κατάρρευση και οικολογική ανάκτηση.

Αντλώντας από μυθολογικά αρχέτυπα των νυμφών του νερού και των πνευμάτων του τόπου, η έκθεση εξερευνά τη θηλυκότητα όχι ως υποκείμενο, αλλά ως μια ακατάλυτη δύναμη που επιβιώνει περισσότερο από τις δομές που χτίστηκαν για να την περιορίσουν. Αυτές οι φασματικές παρουσίες περιηγούνται σε δωμάτια όπου η ανθρώπινη φιλοδοξία έχει διαλυθεί σε κρύα και διαρκώς κινούμενα νερά, εκεί όπου το τεχνητό φως τρεμοπαίζει πάνω στην οργανική ανάπτυξη. Είναι μάρτυρες της παροδικότητας, ενσαρκώσεις αυτού που παραμένει όταν όλα τα άλλα καταρρέουν.

Η έκθεση θέτει το ερώτημα: Τι απομένει όταν οι πολιτισμοί τελειώνουν; Ποιες μορφές παίρνει το ωραίο ανάμεσα στα ερείπια; Αυτή η συνεχόμενη αλληλεπίδραση μεταξύ παρακμής και ανθεκτικότητας, μεταξύ του τεχνητού και του φυσικού, υποδηλώνει ότι η καταστροφή και η δημιουργία δεν είναι αντίθετα, αλλά εταίροι σε έναν αιώνιο κύκλο. Σε αυτό το έργο, το μέλλον είναι ήδη αρχαίο και το αρχαίο φαντάζει επιτακτικά σύγχρονο.

Η Ελεγεία του Μέλλοντος είναι τελικά ένας στοχασμός πάνω στο μακρινό παρελθόν στην παροδικότητα και τη συνέχεια, προσφέροντας όχι απαντήσεις,αλλά μια ατμοσφαιρική περισυλλογή—έναν χώρο για να αναλογιστούμε τι αφήνουμε πίσω μας και τι είναι αυτό που αρνείται να εξαφανιστεί.